top of page
Wie ik ben
Ik ben een rasechte Groningse, met een Rotterdamse moeder.
Van haar kreeg ik de mentaliteit mee die in Rotterdam op de gevels staat:
'Geen woorden maar daden. Niet lullen maar poetsen. Handen uit de mouwen.'
Biografie
Als driejarige vroeg ik al de hele dag waarom. Waarom is dit zo? Waarom kan het niet anders? Dat waarom is nooit weggegaan. Het is de reden dat ik altijd verder kijk, dieper graaf, en vooral: mogelijkheden zie waar anderen een probleem zien.
Doorvragen en doorpakken, dat bepaalde alles wat daarna kwam. Ik leerde lesgeven vanuit het gedachtegoed van Maria Montessori en stond dertien jaar voor de klas op het Montessori College in Groningen. Daarna begon ik mijn eigen productiehuis en theaterschool, Loods13, in Emmen: vijftien jaar lang, als oprichter en directeur. Een plek met 130 leerlingen waar ik het verschil kon maken. Waar we nodig waren.
Mijn Visie
Theater is voor mij het krachtigste middel dat er is om mensen in beweging te krijgen. Het is niet altijd fijn, het confronteert je, het schuurt, maar juist daardoor ontstaat er ruimte.
Ik geef theaterlessen, ik regisseer, en ik voer gesprekken: met jongeren, met leidinggevenden, met teams, met vrijwilligers. Community's bouwen en teams aansturen, daar ben ik sterk in. In dat werk gebruik ik relativering en humor. Het belangrijkste blijft dat ik zie wie er voor me staat, en naast diegene ga staan. Ik werk vanuit wat iemand al kan, vanuit wie iemand al is, zodat je dicht bij jezelf blijft en gaat geloven in wie je bent en wat je kunt.
Maria Montessori zei het al: leer het mij zelf te doen. Zo sta ik erbij, onderaan de ladder, met mijn armen omhoog. Niet om je vast te houden, maar om er te zijn als je valt tijdens het klimmen.
Mijn Missie
Naast mijn werk ben ik pleegmoeder van twee tieners. Ze zijn niet van ons. Ze zijn van zichzelf. Dat besef heeft me pas echt geleerd wat aanwezigheid betekent: er zijn voor iemand zonder diegene toe te eigenen, zonder oordeel, maar wel met volle inzet.
Iedereen wil gezien worden. Ik zag het bij onze pleegkinderen, ik zie het al twintig jaar op het toneel: mensen bloeien open zodra iemand ze oprecht ziet. Dat is niet zomaar een uitspraak. Het is de reden waarom ik doe wat ik doe.
'Eva heeft me de plek gegeven om te zijn wie ik ben. Ze heeft me echt gezien in mijn pubertijd, een tijd waarin twijfel over mezelf de overhand had. Dat gaf me de ruimte om mezelf te ontdekken.'
Yara Lugtenberg
oud-speler
bottom of page